Sinemada vizyona girdiği günlerde rakipleri karşısında gişede başarısız olan ama başarısızlığı kesinlikle kalitesine bağlanmayacak bir film Deli Deli Olma...
“YEKE KİŞİ, KALDIR GÖTÜR BU CİN İŞİNİ !..” DELİ DELİ OLMA…
Yalnız bir adam…
Yalnızca piyanosuyla konuşan…
Ve yalnızca piyanosuna;
yanık bağrından kopan boynu bükük duygularını anlatıveren,
Yapayalnız bir adam…
Sevdalı bir Malakan,
Gözüyaşlı…
Ve Mişka,
Ve Yeke kişi,
Yüreği yanan ihtiyar Malakan,
Tarık Akan…
“Sen hiç sevda çektin mi? Çektim tabi, kim çekmemiş ki…”
Sevgi dolu bir çocuk…
Sadık bir dost…
Küçüçük dünyasında kocaman umutları olan,
Alma…
Mavi boncuklu düşlerimize sarıp sarmaladığımız hayallerimiz vardır ya hani, öylesine saf, öylesine temiz hayaller…
Gerçekleri olan bu çocuğun- Alma'nın- Mişka'yla dede-torun misali o dostane ilişkisi ise, O'nun gerçeği…
Piyanoya olan sevdası ise belki ilerde gerçekleşecek düşü…
Kimbilir?
Ve Popuç…
Mişka'nın sadık,
Mişka'nın sevimli, Mişka'nın küçük ve Miska'nın adı kadar şirin dostu olan Alma'nın nenesi…
Ve Mişka'nın sevdası…
Ayrılığın verdiği ıstırapla öfkesi kızgınlaşan…
Yıllardır tükenmek bilmeyen kızgınlığı sevdasını da yakıp kavuran
Köy halkının korkup, çekindiği; oldukça aksi, hayli ters, tabuları olan bir kadın…
Aksi çünkü, gençlikten kalan yaşanmamış aşkıyla hayatı boyunca Mişka'dan nefret etmiş. Bu nedenle Mişka'ya yani kendi deyimiyle “Yeke kişi”ye sürekli ters davranıyor. Nefreti, kini yıllardır hiç dinmemiş ve hep bir çekişme, hep bir öfke içerisinde…
Öyle bir öfkedir ki; yalnız Mişka'ya değil sanırsınız tüm köy halkına hatta dünyaya küsmüş ve herkese sataşmaya kararlı…
Evet, malumunuz; geçtiğimiz aylarda vizyona giren 'Deli Deli Olma' filminden bahsediyorum elbette.
Neden mi ‘Deli Deli Olma?' diyorlar? Çünkü filmde hep bir çekişme hep bir inat, hep bir koşturmaca, hep bir çocuksuluk ve duygu ve hasret ve özlem ve ayrılık ve ıstırap ve… Tüm bu duygular o denli hakim ve senaryo içerisinde o denli ayarında yer verilmiş ki; Kars'ta yaygınca kullanılan 'Akıllı ol, aklını başına al'' manasına gelen bu söylem, filmin konusuna uygun bir isim için adeta biçilmiş kaftan…
Filmi uzun uzadıya anlatmak değil niyetim ancak; birkaç sahneyi vurgulamadan geçemeyeceğim;
Dudak değmez oyunuyla Şemistan (Levent Tülek) ve köylüler, dudağa iğneyi batırmadan hem bağlama çalıp hem de türkü söylemenin geleneksel yanının ötesinde; o soğuk kış günlerinde, o uzun kış gecelerinde maharetlerini bir bir dökerek hem eğlenip hem eğlendirmiştir köylüleri.
Neş'eyle öfke aynı havayı soluyup, duygular yan yana oturmuştur bir yerde anlayacağınız…
Mişka ve Popuç'un kahvede, o cümbüşte bu eğlenceyi izlemelerinden bahsediyorum elbette…
Mişka ile Alma'nın dostluğu o kadar derindir ki, kaz etini seven Alma - bu koca yürekli çocuk- kendi payını ihtiyar dedesine götürürcesine çok sever O'nu…
Nitekim Alma, tüm dünyası piyanosu olan Mişka'nın gönül kapısını aralayıp, o dünyadan girmek ister içeri… Ve başarır da…
Tabuları olan aksi nene Popuç, piyanoya olan ilgiden rahatsızdır. Hele bu piyanoyu Yeke Kişi kullanmışsa… Hiç acımadan eline aldığı baltayla parçalamayı bile göze almıştır ve en nihayetinde:
“yeke kişi, kaldır götür bu cin işini…”
Tarık Akan ve Şerif Sezer'in yanı sıra Levent Tülek ve Zuhal Topal, filmin senaryosuna uygun deli dolu-şen şakrak tatlı bir aileyi layıkıyla hissettirirken çocuk oyuncuların başarısından söz etmemek haksızlık olur. Cemile Nihan Turhan, filmde Mişka ile sıcacık bir arkadaşlık kuran Alma'yı canlandırırken arkadaşı Ozan Erdoğan (Tavşan) ile başarılı bir karakter çizmiş. Kısacası umut vaat ediyor, bu pırıl pırıl çocuklar…
Ayrıca oyuncular, yöre ağzını-terekeme ağzını da ustaca konuşmuşlar.
“ --- Beethoven piyano olmak için kaç gün ona buna hizmetçilik eder bilirsen misen?
--- Mithovın kim?
---- Ben tanirem, karşı köyün imamıdır.”
Çekimleri Kars'ın Eşmeyazı köyünde gerçekleştirilen ‘Deli Deli Olma'nın bir özelliği de,
Tarık Akan'ın oğlu Barış Üregül ve Şerif Sezer'in kızı Deniz Arna'nın da filmde rol alması. İki genç oyuncu anne babalarının canlandırdıkları karakterlerin gençliklerini oynuyor.
Karlar düşer, düşer düşer ağlarım…
Filmde en etkileyici sahne bana göre; Popuç'un bembeyaz karlar arasına bir tokat misali yığıverdiği Mişka'nın piyanosu... Ve Popuç'un öfke dolu bakışları… Ve piyanodan yere saçılan altınlarla Popuç aslında Yeke Kişi'sinin puslu mazisinden yürek yakan hatıralarına da dem vurdu, o anıları da savurdu aslında karlar düşerken; bir bir…
Ve işte o sahne; Mişka'nın yanık anıları ve gözyaşları arasında piyanoyu karda sürükleye sürükleye taşıdığı an…
Filmin müzikleri, sahnelerdeki duygularla etkileyici bir şekilde harmanlanıp seyirciye sunulmuş. Özellikle Mişka'nın Alması'na öğrettiği ve filmin büyük bir bölümüne hakim olan;
“Bir sarmaşık olsaydım, sıkıca tutunsaydım bir yere,
sökülüp atılmasaydım, köklerimi salsaydım derinlere…”
Netice itibariyle, neş'e ve hüznün, dostluk ve kinin, aşk ve nefretin seviyeli, tadında ve arı verildiği bir eser olduğu kanısındayım. Hele bir de yeni dönem Türk Sinema'nda toplum etiğini altüst eden ve kapalı gişe yapan bir kısım filmler varken, o saflıkla sinemaseverlerin gönül penceresinden içeri girme niyetini - en azından bunu- göz ardı etmemek lazım Deli Deli Olma'nın... Bu niyetini her ne kadar gerçekleştiremese, birçok sinema salonunda gösterimden her ne kadar kalksa ve izleyici bu esere hak edilen değeri her ne kadar vermese de O ; “küçücük dünyasında kocaman yüreklerin hikâyesi" ile yaşayaduracak bir yerlerde belki de, kim bilir?..
Nihayetinde, Tarık Akan ve Şerif Sezer'in 28 yıl sonra bir araya gelip başrollerini paylaştığı ve TV dizilerindeki başarısını sinemayla taçlandıran Murat Saraçoğlu'nun 3. uzun metrajlı filmi olan "Deli Deli Olma" tadında esprili, Kars yöresinin dilini, kültür ve geleneğini sinemaya başarıyla ( kaldı ki bir filmin başarısını elbette gişeyle sınamak yanlış olur) yansıtan, sonsuz duygu yüklü bir film bence…
(Yediiklim)
